یکی از دانشجویان نخبه افغانستان در ایران در گفتگو با «آناتولی» در مورد آینده شغلی خود و دانشجویان هموطنش در این کشور سخن گفت.
21 دسامبر 2016•بهروزرسانی: 30 دسامبر 2016
تهران/ خبرگزاری آناتولی
محمد تقی صفری از اهالی مزارشریف افغانستان، متولد سال 1989 در استان مرکزی ایران، یکی از 10 نخبه برتر مهاجر در این کشور، در حال تدوین پایان نامه کارشناسی ارشد MBA در دانشگاه تهران و دارای یک اختراع برای تولید پارچه ای که در صنعت به کار می رود است.
او در گفتگو با خبرنگار آناتولی در تهران اظهار داشت:
سه سال پیش تصمیم گرفتم که بعد از اتمام تحصیلات به کشورش برگردم و در مسیر ساختن و آباد کردن افغانستان سهم داشته باشم. به همین دلیل موضوعی را برای پایان نامه ام انتخاب کردم تا کمک راهم باشد.
موضع پایان نامه ام منابع انسانی و شرایط استخدام و نحوه اشتغال متخصصین است. موضوعی که علاقه مند بودم که بتوانم در افغانستان آن را پیگیری کنم چرا که در حال حاضر جامعه چند هزار نفری از جوانان افغانستان هستند که فارغ التحصیل رشته های مختلف هستند و برنامه دارند به افغانستان بروند.
می خواستم ببینم در افغانستان فضا و شرایط کار برای این افراد چگونه است. ممکن است با چه چالش هایی روبرو شوند. برای مقابله با آن چالش ها چه ویژگی ها، چه توانایی ها و چه شایستگی هایی باید داشته باشند که بتوانند بر آن غلبه کنند و وارد بازار کار افغانستان شوند.
برای اینکه با فضای کار در افغانستان آشنا شوم و تحقیقاتم را شروع کنم تابستان گذشته به کابل رفتم و چهار ماه در آنجا با افراد متخصص در حوزه فنی مهندسی گفت و گو کردم، چرا که اغلب آنها همان دانشجویانی بودند که در ایران درس خوانده بودند و می خواستم بفهمم وقتی وارد بازار کار می شویم چه مشکلاتی بر سر راه آنهاست.
تصمیم ندارم بعد از فارغ التحصیلی در ایران زندگی کنم. قصد دارم برای دکترا ادامه تحصیل دهم و بعد از آن به کابل بروم. شاید هم اول به افغانستان رفتم و بعد از چند سال دوباره ادامه تحصیل دادم.
خانواده ام قصد برگشتن به افغانستان ندارند. همچنین شرایط حال حاضر افغانستان برای همه مشاغل مهیا نیست. فعلا رشته های تخصصی و افراد حرفه ای باید برای ایجاد زیرساخت های مناسب در افغانستان فعالیت کنند و شرایط را فراهم کنند. به عقیده من فضا برای زندگی همه اقشار در افغانستان مناسب نیست.
تعداد افغان هایی که در ایران ادامه تحصیل می دهند بیشتر شده، اما کماکان به نسبت جمعیت مهاجران در ایران هنوز این تعداد پایین است. با ارتباطاتی که با هم وطنان خودم دارد و همچنین یک گروه داریم از جوانان نخبه و تحصیل کرده افغانستانی که همگی برنامه داریم به کشورمان برگردیم.
اینکه همه این افراد برمی گردند یا نه شاید الان قابل پیش بینی نباشد؛ اما مهم این است که این برنامه را دارند. من پیشنهاد می کنم افراد که برنامه قطعی برای بازگشت دارند، پیش از آن به صورت موقت بروند و دو یا سه ماه بمانند. به دفعات زیاد به افغانستان سفر کنند تا درک روشن و نزدیک به واقعیت به دست آورند.
چند سال پیش برای دریافت گذرنامه تنها دو هفته در افغانستان رفتم. نگاه واقع بینانه ای نسبت به کشورش نداشتم. اما در سفر اخیر و چهار ماه زندگی کردن در آنجا حالا بهتر می توانم تصمیم گیری کنم. پیش از سفرم ایده آل هایی در ذهنم داشتم، وقتی به افغانستان رفتم واقعیت را بهتر درک کردم و اینکه مشکلات بسیار زیاد است. ما قصد داریم تلاش خودمان را بکنیم. به هر حال باید به فکر ساختن وطنمان باشیم. سعی خودمان را می کنیم تا اگر هم نتوانستیم پیش وجدان خودمان بگویم تلاش کردیم و نشد.
