02 اکتبر 2017•بهروزرسانی: 03 اکتبر 2017
نیویورک/ سلجوق آجار/ خبرگزاری آناتولی
سونیا ناصری کول کارگردان زن مسلمان هالیوود و فعال حقوق بشردر گفتگو با خبرگزاری آناتولی گفت: فیلم جدیدم به نام " من تو هستم" درباره زندگی پناهجویان است. برای فیلمبرداری آن در ترکیه به زودی به استانبول سفر خواهم کرد.
او که در 14 سالگی پس از اشغال کشورش افغانستان توسط جماهیر شوروی ناچار به ترک وطن خود شده همچنین اظهار داشت:
«برای ساخت این فیلم با گوکخان تراکیالی مدیر فیلمبرداری ترک همکاری خواهم کرد. می خواهم زندگی پناهجویان به ویژه سوری ها را به تصویر بکشم.
ترکیه کمک زیادی به پناهجویان کرد و با این کار الگویی برای جهانیان شد. به همین دلیل ترکیه را انتخاب کردم.
وقتی به ترکیه می آیم حساس می کنم در خانه خودم هستم و آن راخیلی دوست دارم. می خواهم این فیلم که فیلمبرداری آن را در استانبول انجام خواهیم داد، کاندیدای اسکار شود.
من نیز یک مهاجرم و در زمان اشغال افغانستان توسط شوروی به آمریکا رفتم. وقتی به این کشور سفر کردم متوجه شدم که همه چیز شدنی است. دیدم که شوروی چگونه در کشورم نسل کشی کرد، اما نمی دانستم باید چه کار بکنم.
برای رونالد ریگان طی نامه ای 8 صفحه ای نوشتم: "در کشورم چه می گذرد؛ نوشتم در آنجا نسل کشی می شود. شما رئیس جمهور آمریکا هستید. چه کاری از دست شما ساخته است؟ باید شما را ببینم.
بعد با من تماس گرفتند و گفتند رئیس جمهور ریگان می خواهد شما را ببیند. بعد مجلس سنا را راضی کردیم تا به افغانستان موشک استینگر بدهد.
من بنیاد جهانی کمک رسانی افغانستان راتاسیس کردم تا اتفاقاتی که در آنجا می افتد را به گوش جهان برسانم. سال 2007 در کابل یک مستند با نام «نان آورخانه» را ساختم.
در آن داستان بچه 8 ساله که با فروش تقویم، زندگی را می گذراند ساختم. این فیلم بازتاب خوبی داشت و باعث شد که من آموزش کارگردانی ببینم و کارگردانی را آغاز کنم.
فیلم «لاله سیاه» یک داستان واقعی راجع بع افغانستان بود که ترازدی مردم این کشور را نمایش می داد. این فیلم در سال 2011 نامزدی یکی از بهترین فیلم خارجی شد.
کارگردانی و فیلم سازی در مناطق جنگی بسیار دشوار است. چون این فیلم را در افغانستان تهیه می کردم هیچ کس اسپانسر نشد.
به من پیشنهاد زیادی شد تا در اسرائیل، چین و مراکش فیلمسازی کنم. اما ساخت فیلم در مناطق جنگی دشوار است. به همین دلیل خیلی وقت ها مورد تهدید قرار گرفتم.
در مورد تجربه هایم در این زمینه کتابی نوشتم. با کمک هایی که در بنیاد جهانی کمک رسانی افغانستان جمع آوری کردم مدرسه و بیمارستان ساختم.
تحولی در افغانستان رخ نداده و کشور در کنترل طالبان است. هیچ وقت کسی درباره کشته شدن میلیون ها افغان در این جنگ سخن نمی گوید. به خاطر یک شبه نظامی طالبان یک روستا را نابود می کنند و مردم را می کشند.
شاید 400 انسان جان خود را از دست می دهند اما کسی در این باره حرف نمی زند. این برای افغانستان و متحدانش خیلی گران تمام شد. به نظر من از نظر استراتژیکی اشتباهات بزرگی مرتکب شدیم».
