26 ژوئن 2022•بهروزرسانی: 27 ژوئن 2022
تل ابیض/ خبرگزاری آناتولی
اسماعیل مصطفی، شهروند تُرکمن اهل شهر تل ابیض سوریه که از سال 1987 به مدت 13 سال در زندانهای مخوف رژیم حافظ اسد محبوس بوده، درباره وضعیت شکنجه و بدرفتاری در زندانهای رژیم اسد به خبرگزاری آناتولی میگوید: همه روزه برای رهایی از آن وضعیت زجرآور آرزوی مرگ میکردم.
اسماعیل مصطفی متولد سال 1958 در منطقه تُرکمننشین تلحمام در نزدیکی شهر رقه است و هنگام بازداشت در سال 1987 و انتقال به زندان مشهور و مخوف تدمر (پالمیرا) 29 ساله بوده است.
وی در این باره میگوید: در 42 سالگی از زندان آزاد شدم. 18 روز از مدت زمان 13 سال را در دیرالزور بازداشت بودم. سپس حدود 10 ماه نیز در زندان شماره 248 دمشق محبوس بودم و بقیه سالهای زندان را نیز در زندان تدمر در استان حمص گذراندم.
این شهروند سوری با بیان اینکه به همراه حدود 234 نفر دیگر به زندان تدمر انتقال یافته است، ادامه میدهد: شکنجهها از روز اول در ورودی زندان آغاز شد. تیمهای شکنجه گر سه نفره رژیم اسد تا هنگامی که خسته میشدند یا زندانی از هوش میرفت، بازداشت شدگان را شلاق میزدند. من در سلول 21 سالن چهار بودم. هنگامی که درهای سالن باز میشد مانند این بود که درهای جهنم باز شدهاند. همواره مورد کتک و شکنجه قرار میگرفتیم.
او میگوید: غذای بسیار کمی به ما میدادند، مراقبت پزشکی در حد صفر بود، آب شور بود و بیماران به حال مرگ رها میشدند.
این زندانی سابق زندانهای رژیم اسد با اشاره به اینکه با شمار زیادی استاد دانشگاه، فعال سیاسی و فرهنگی و روحانی در زندان تدمر آشنا شده است، درباره مرگ حافظ اسد میافزاید: در آوریل سال 2000 شکنجهها به شکل غیرمترقبهای متوقف شد. اگر چه از چیزی خبر نداشتیم اما احتمال میدادیم که تغییر بزرگی در کشور رخ داده است. در ماه اکتبر همان سال از بلندگوی زندان اسامی برخی از زندانیها خوانده شد. وقتی گفته شد که بشار اسد شما را مورد عفو قرار داده تازه فهمیدیم که پدرش حافظ اسد مرده است.
