Во сирискиот град Алепо 70-годишниот ерменски мајстор Ману Коркчујен, кој со години работел како златар, ја пренамени својата мала продавница во музеј-ресторан, во кој се готват стари рецепти од алепската кујна и се изложуваат антиквитети, пишува Анадолу.
Градот Алепо, кој со векови важеше за центар на трговијата, културата и разновидноста, во уличките на квартот Сулејманија е место на една необична приказна.
Голем дел од својот живот ерменскиот мајстор Коркчујен го минал обработувајќи злато и скапоцени камења, а пред околу 12 години со радикална одлука ја заменил златарската работилница со кујнска маса.
Денес таа стара занаетчиска прецизност ерменскиот мајстор ја пренесува во традиционалните вкусови на Алепо.
Тој го води локалот со своите синови и таму има само една маса. Овој концепт стана едно од најнеобичните места во градот поради вкусните алепски јадења и поради атмосферата на жив музеј.
Просторот составен од една кујна и две мали соби целосно го нарушува традиционалното сфаќање за ресторан. Во просторијата за гости има само една маса. Ова прави местото да е исполнето со семејна атмосфера, каде што секој гостин се дочекува како посебен.
Коркчујен, кој почнал со идеја да продава сендвичи, ја раскажа својата приказна велејќи:
„На почетокот требаше да биде место за брза храна. Потоа ставивме една маса, сакавме луѓето удобно да седат и да јадат. Со време таа една маса стана идентитет на местото. Побарувачката се зголеми, работата ни порасна, но ние не сакавме да ја нарушиме таа домашна топлина и карактер. Сфативме дека ни оди добро, а и луѓето ја сакаат таа искреност.“
Атракцијата на местото не е ограничена само на мирисот што се шири од кујната. Колекцијата што со години ја собира синот на Коркчујен, љубител на антиквитети, го претвори ресторанот во вистински градски музеј.
Додека клиентите ги чекаат омилените алепски јадења, како патлиџан-ќебап, ќебап од мелено месо, црн дроб или традиционално алепско чи-ќофте, тие ги разгледуваат музичките инструменти, историските фотографии и старите часовници на ѕидовите. Еден од најретките експонати е стар германски часовник што е поправен и повторно работи.
„Сакавме наместо празни ѕидови да има нешто што ќе им ја допре душата на луѓето. Гостите и јадат и патуваат низ историјата. Кога некој ќе ми каже ‘благодарам за храната’, цел мој замор исчезнува“, вели Коркчујен за оваа декорација.
„Алепо има многу посебна душа и карактер. Човек се врзува за својот роден крај со посебни чувства. Ако треба да го споредам со град во Турција, тоа дефинитивно би бил Мардин. Топлината, искреноста и мултикултурноста на двата града се многу слични“, додаде тој.
