Во Деир ал-Балах, во централниот дел на Појасот Газа, палестинските земјоделци со гордост го жнеат житото што со мака го посеале, пркосејќи им на израелските напади и на суровата блокада, пишува Анадолу.
Со прогласувањето на прекинот на огнот, израелската Армија се повлече до таканаречената „жолта линија“, но и понатаму под окупација држи повеќе од 50 отсто од Појасот Газа, особено плодните земјоделски површини на истокот. Оваа болна реалност секојдневно го стеснува просторот за живеење, но и обработливото земјиште на овие луѓе.
Блокадата, која го има згаснато нормалниот живот во секоја сфера, тешко го погодува и земјоделството. Населението се соочува со огромни маки за да обезбеди вода, гориво, земјоделски алатки, ѓубрива и семе. Но, и покрај сè, тие продолжуваат да работат на стариот, традиционален начин за барем малку да го ублажат недостигот на брашно и леб во Газа.
Земјоделецот Мухамед Џемал ел-Факи раскажa дека по долг и макотрпен процес конечно почнале со жетва на пченицата.
Истакнувајќи дека пркосат на сите маки и на сета немаштија, Факи рече: „Се трудиме колку што е можно повеќе да го одржиме земјоделството во живот. Иако ни беше претешко да најдеме вода, ѓубриво, гориво и семе, ние не се откажавме. Ќе продолжиме со отпорот на нашата родна земја, и покрај сите напади, ние пак ќе ја сееме и ќе ја градиме оваа земја.“
Овој палестински земјоделец упати и голем апел до целиот свет, барајќи да им се помогне со набавка на потребната опрема и материјали за земјоделство.
Земјоделецот Адил Ебу Захир, пак, посочи дека целиот регион постојано се соочува со закани од израелската војска за присилна евакуација, но истакна дека тие и покрај тоа не запираат со работа, само за да можат да им донесат парче леб на своите деца.
Објаснувајќи дека жетвата на пченицата ја прават на стар, мануелен начин, Ебу Захир рече: „Порано користевме комбајни. Сега, бидејќи нема гориво, не можеме да ги користиме машините. Затоа, принудени сме од рано наутро до доцна навечер да жнееме рачно, со српови во рацете.“
Во минатото сееле најразновиден зеленчук – од бамји, боранија и пченица, па сè до спанаќ и магдонос. Ебу Захир рече дека овогодинешниот род е многу помал во споредба со претходните години.
За маката со наводнувањето на земјата, Ебу Захир рече: „Ние не можеме да најдеме вода за пиење, а камоли за наводнување на нивите. Да не заврнеше дожд годинава, немаше да извадиме ниту едно зрно род.“
„Ова е наша земја. Ние мораме да ја сееме секоја година“, изјави Ебу Захир, потсетувајќи дека веќе три години живеат под израелски терор, поради што му се обрати на светот со зборовите: „Погледнете нè и смилувајте ни се барем малку“.
Ебу Захир додаде дека, бидејќи нивните ниви се наоѓаат во непосредна близина на „жолтата линија“, тие секојдневно работат под постојан дожд од куршуми.
